Για λίγες ημέρες άφησε πίσω γραφείο, τηλέφωνα, μηνύματα και υποχρεώσεις – «Κι ενώ έλεγα πως θα αντέξω… τελικά δεν άντεξα», γράφει ο Δήμαρχος Κορινθίων, αποκαλύπτοντας μια πιο προσωπική πλευρά του.
Για όσους έχουν συνηθίσει να βλέπουν τον Νίκο Σταυρέλη μέσα από τον θεσμικό του ρόλο, τις συνεδριάσεις, τα έργα, τις αποφάσεις και την καθημερινότητα του Δήμου Κορινθίων, η τελευταία του ανάρτηση είχε κάτι διαφορετικό.
Αυτή τη φορά δεν μίλησε πρώτα ως Δήμαρχος, αλλά ως ένας άνθρωπος που κουράστηκε, άκουσε την εσωτερική του φωνή και αποφάσισε να πατήσει για λίγο το «off».
Και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση.
«Κι ενώ έλεγα πως θα αντέξω, πως θα βγει κι αυτό το καλοκαίρι, αυτός ο Αύγουστος, χωρίς να υπακούσω στην φωνούλα μέσα μου, που μού έλεγε να τα κλείσω κι εγώ όλα, να φύγω, να δραπετεύσω για λίγες ημέρες από τις υποχρεώσεις, τις εκδηλώσεις, τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που με κρατούσαν καθημερινά στο γραφείο, τελικά, δεν άντεξα», γράφει.
Και κάπου εδώ έρχεται η ατάκα που δίνει στην ιστορία… οικογενειακό και αρκετά gossip ενδιαφέρον:
«Γύρισα την Δευτέρα το μεσημέρι και είπα στην Χρυσούλα: “Φτιάξε δυο βαλίτσες. Την Τετάρτη φεύγουμε.»
Και έτσι έγινε. Δυο βαλίτσες, λίγες ημέρες μακριά από τις υποχρεώσεις και προορισμός ένας τόπος που για τον ίδιο δεν είναι απλώς ένας ακόμη τουριστικός προορισμός.
Η Μυτιλήνη. Το νησί του.
«Και φύγαμε. Για το μέρος που ίσως είναι το μοναδικό στο οποίο, όταν έρχομαι, “φεύγω”! Τη Μυτιλήνη! Το νησί μου!»
Μια φράση που αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από μια απλή επιλογή προορισμού. Γιατί για τον Νίκο Σταυρέλη η Μυτιλήνη δεν είναι απλώς διακοπές. Είναι επιστροφή.
Όταν ο Δήμαρχος ξαναγίνεται παιδί
Στο κείμενό του, θυμάται τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων. Τότε που ερχόταν στο νησί για διακοπές ή καλύτερα, όπως ο ίδιος διορθώνει τον εαυτό του, «παραθέριζε», γιατί αυτή ήταν η λέξη εκείνων των χρόνων. Θυμάται τις θάλασσες όπου κολυμπούσε, τις παραλίες όπου έπαιζε, τα χωριά και τα καφενεία όπου αναζητούσε δροσιά.
Και φυσικά θυμάται τη βανίλια «υποβρύχιο».
«Την θυμάστε;», ρωτά τους αναγνώστες, σαν να ανοίγει ξαφνικά ένα παλιό οικογενειακό άλμπουμ.
Είναι ίσως αυτή η λεπτομέρεια που κάνει το κείμενό του ακόμη πιο προσωπικό. Γιατί δεν περιγράφει τη Μυτιλήνη σαν Δήμαρχος που επισκέπτεται έναν όμορφο τόπο. Την περιγράφει σαν παιδί που επιστρέφει εκεί όπου μεγάλωσε ένα κομμάτι των καλοκαιριών του.
Και μετά υπάρχει το φως του Αιγαίου…
Μέσα στις αναμνήσεις του υπάρχει και κάτι ακόμη. Το ιδιαίτερο φως του Αιγαίου.
Ο ίδιος αναρωτιέται αν πράγματι είναι διαφορετικό ή αν τελικά εμείς το βλέπουμε διαφορετικά όταν επιστρέφουμε σε έναν τόπο που αγαπάμε.
Και αυτή ίσως είναι η πιο προσωπική σκέψη ολόκληρης της ανάρτησης. Γιατί δεν μιλά πλέον για έναν Δήμαρχο. Μιλά για έναν άνθρωπο που γυρίζει σε έναν τόπο γεμάτο αναμνήσεις.
Ένας καφές, δύο παρέες και ένα νησί που ησυχάζει
Σήμερα τον βρίσκουμε σε ένα μικρό καφενείο. Δύο παρέες κάθονται δίπλα του και πίνουν τον πρώτο καφέ της ημέρας. Το νησί αρχίζει να ησυχάζει. Οι πολλοί επισκέπτες φεύγουν, οι παραλίες αδειάζουν και οι ρυθμοί χαμηλώνουν. Η θάλασσα μένει σχεδόν μόνη. Και τα απογεύματα αποκτούν εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία του καλοκαιριού που καταλαβαίνει ότι σιγά-σιγά τελειώνει.
Μια εικόνα πολύ διαφορετική από εκείνη που έχουμε συνδέσει με την καθημερινότητα ενός Δημάρχου. Για λίγες ημέρες, όμως, ο Νίκος Σταυρέλης επιτρέπει στον εαυτό του να αφήσει στην άκρη τον ρόλο του και να απολαύσει αυτή τη μικρή επιστροφή στις ρίζες και στις αναμνήσεις του. Μόνο που, όπως αποδεικνύεται, από τον δήμαρχο δεν ξεφεύγει εύκολα ούτε η δουλειά.
Ακόμη και μέσα σε αυτή τη χαλαρή εικόνα, ανάμεσα στον καφέ, τη θάλασσα και τη νοσταλγία, υπάρχει πάντα στο μυαλό του ο Δήμος Κορινθίων και η κουβέντα επιστρέφει στην Κόρινθο και στην εβδομάδα που πέρασε.
«Τα περισσότερα τα έκαναν οι συνεργάτες μου»
Δεν παραλείπει, μάλιστα, να αποδώσει τα εύσημα στους συνεργάτες του.
«Στην διάρκεια της οποίας, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, τα περισσότερα τα έκαναν οι συνεργάτες μου στον Δήμο», γράφει χαρακτηριστικά.
Και εξηγεί ότι οι μηχανές του Δήμου συνεχίζουν να δουλεύουν κανονικά.
Αντιδήμαρχοι και εργαζόμενοι, ο καθένας στον τομέα του, συνεχίζουν να παράγουν έργο, άλλοτε ορατό και άλλοτε αθέατο, ενώ ο ίδιος ευχαριστεί θερμά όλους τους αντιδημάρχους και το προσωπικό του Δήμου.
Έχει όμως και ένα δεύτερο «ευχαριστώ».
Αυτή τη φορά απευθύνεται στους ίδιους τους δημότες που, όπως λέει, μπαίνουν κάθε Κυριακή στον κόπο να διαβάζουν τις γραμμές του.
Και τώρα… η θάλασσα καλεί
Και αφού έκανε το καθήκον του, ήρθε η ώρα να ξαναγίνει… παραθεριστής.
Η τελευταία φράση της ανάρτησης είναι ίσως και η πιο ανθρώπινη:
«Σας αφήνω τώρα γιατί έπιασε ζέστη και η θάλασσα με καλεί.»
Για λίγες ημέρες, ο Νίκος Σταυρέλης δεν είναι ο Δήμαρχος που τρέχει από εκδήλωση σε εκδήλωση, απαντά σε τηλέφωνα και ασχολείται με τα προβλήματα του Δήμου. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που κάποια στιγμή μέσα στον Αύγουστο πήρε τη Χρυσούλα, δύο βαλίτσες και τον δρόμο για τη Μυτιλήνη.
Και ίσως τελικά αυτή η μικρή απόδραση να είναι η πιο ανθρώπινη εικόνα που μας έχει δείξει μέχρι σήμερα ο δήμαρχος Κορινθίων.
Γιατί πίσω από κάθε Δήμαρχο, κάθε αξίωμα και κάθε γραφείο υπάρχει ένας άνθρωπος που κάποια στιγμή χρειάζεται να αφήσει τα πάντα πίσω, να γυρίσει στις ρίζες του, να θυμηθεί τα παιδικά του καλοκαίρια και να κοιτάξει τη θάλασσα χωρίς να σκέφτεται… την επόμενη σύσκεψη.
