Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν τα χρόνια να τους στερήσουν τη δύναμη, την αξιοπρέπεια και την αγάπη για τον τόπο τους. Άνθρωποι που έχουν περάσει σχεδόν έναν αιώνα ζωής, έχουν γνωρίσει τον μόχθο, τις χαρές, τις πίκρες και τις μεγάλες απώλειες, αλλά εξακολουθούν να νοιάζονται, να συμμετέχουν και να βρίσκονται εκεί όπου πιστεύουν ότι πρέπει να δώσουν το «παρών».
Μία από αυτές τις ξεχωριστές γυναίκες είναι η κυρά Μαριγώ Σακελλαρίου από τα Αθίκια Κορινθίας. Σχεδόν 100 ετών, αλλά με ψυχή που παραμένει δυνατή και μαχητική, βρέθηκε στη συγκέντρωση των κατοίκων που αντιδρούν στη σχεδιαζόμενη εγκατάσταση σταθμού αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας με μπαταρίες λιθίου στο Άσπρο Βουνό.
Η παρουσία της δεν πέρασε απαρατήρητη. Σε μια συγκέντρωση όπου άνθρωποι κάθε ηλικίας ένωσαν τις φωνές τους για το μέλλον του τόπου τους, η κυρά Μαριγώ έδωσε το δικό της ξεχωριστό μήνυμα… Η αγάπη για τον τόπο δεν έχει ηλικία και η συμμετοχή στα κοινά δεν σταματά επειδή πέρασαν τα χρόνια.
Μια ζωή γεμάτη αγώνα, δουλειά και αντοχή
Η ζωή της κυρά Μαριγώς δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Είναι μια γυναίκα της παλιάς γενιάς, από εκείνες που γνώρισαν από πρώτο χέρι τι σημαίνει καθημερινός αγώνας για την οικογένεια και το μεροκάματο.
Δούλεψε στα χωράφια, δούλεψε και στα καμίνια. Έμαθε να παλεύει με τις δυσκολίες, να σηκώνει βάρη και να συνεχίζει ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες.
Έγινε μητέρα τεσσάρων αγοριών. Η μοίρα, όμως, της επιφύλαξε και μεγάλες δοκιμασίες, καθώς σήμερα έχει κοντά της μόνο τον έναν γιο της. Η οικογένειά της μεγάλωσε, απέκτησε εγγόνια και δισέγγονα και η ίδια παραμένει μια ξεχωριστή παρουσία στην τοπική κοινωνία.
Η φωνή της κυρά Μαριγώς είναι κομμάτι της παράδοσης των Αθικίων
Αν υπάρχει, όμως, κάτι για το οποίο η κυρά Μαριγώ είναι ιδιαίτερα γνωστή στα Αθίκια, αυτό είναι η φωνή της.
Το τραγούδι και κυρίως τα μοιρολόγια της αποτελούν ένα ξεχωριστό κομμάτι της τοπικής παράδοσης. Τη Μεγάλη Εβδομάδα, στον Επιτάφιο όλοι περιμένουν να ακούσουν τη φωνή της και το μοιρολόι της. Μια φωνή που κουβαλά μνήμες, βιώματα και την παράδοση μιας άλλης εποχής. Γιατί τα μοιρολόγια δεν είναι απλώς τραγούδια. Είναι μνήμη, ιστορία, πόνος και παράδοση που περνούν από γενιά σε γενιά.
Η κυρά Μαριγώ δεν είναι από τους ανθρώπους που μένουν μακριά από τη ζωή του χωριού. Δίνει το «παρών» στις εκδηλώσεις, συμμετέχει, τραγουδά και παραμένει ενεργό μέλος της κοινωνίας των Αθικίων.
Σχεδόν 100 ετών και ακόμη παρούσα!
Και φτάνουμε στη χθεσινή της παρουσία, που έχει τη δική της ιδιαίτερη σημασία.
Την ώρα που οι κάτοικοι των Αθικίων και της ευρύτερης περιοχής εκφράζουν την αγωνία τους για το σχεδιαζόμενο έργο στο Άσπρο Βουνό, η κυρά Μαριγώ δεν επέλεξε να μείνει θεατής. Βρέθηκε ανάμεσα στους συγχωριανούς της. Εκεί όπου συζητήθηκε το μέλλον του τόπου της, εκεί όπου ακούστηκαν οι προβληματισμοί και οι αντιρρήσεις των κατοίκων.
Και η εικόνα της έχει κάτι πολύ περισσότερο από τη συγκίνηση της στιγμής…
Μας θυμίζει πως ένας τόπος δεν είναι μόνο οι δρόμοι, τα σπίτια και οι περιουσίες του. Είναι οι άνθρωποί του, οι μνήμες τους, οι αγώνες τους, οι παραδόσεις τους και όλα όσα θέλουν να αφήσουν στις επόμενες γενιές.
Η κυρά Μαριγώ πλησιάζει έναν αιώνα ζωής. Έχει δουλέψει, έχει δημιουργήσει οικογένεια, έχει πονέσει, έχει τραγουδήσει, έχει κρατήσει ζωντανές παραδόσεις. Και εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά στα γεγονότα του τόπου της. Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δυνατό μήνυμα που μας στέλνει… Δεν μετράει μόνο πόσα χρόνια έχεις ζήσει, αλλά πόσο εξακολουθείς να νοιάζεσαι για όσα συμβαίνουν γύρω σου.
Και η κυρά Μαριγώ των Αθικίων έχει αποδείξει πως η αγάπη για τον τόπο δεν γερνάει ποτέ!




