Η αντιπυρική περίοδος ξεκινά και για τους περισσότερους είναι μια ημερομηνία στο ημερολόγιο αλλά για κάποιους, είναι η αρχή μιας ακόμη μάχης… σιωπηλής, αλλά απολύτως αναγκαίας.
Στην Ξυλοκέριζα Κορινθίας, ο Σύλλογος Δασοπροστασίας & Πυρασφάλειας «ΤΑ ΟΝΕΙΑ ΟΡΗ» δεν περιμένει οδηγίες, ούτε εξοπλισμούς τελευταίας τεχνολογίας.
Δηλώνει «παρών» με ό,τι έχει. Και κυρίως… με ό,τι δεν έχει.
Η ανάρτηση που λέει τα πάντα…!
Ο εθελοντικός σύλλογος περιγράφει με απλά λόγια την πραγματικότητα που βιώνει:
«Έναρξη αντιπυρικης περιόδου αύριο! Ετοιμοι και φέτος…με ιδιωτικό αυτοκίνητο, δανεικη αντλία, καύσιμα απ’ την τσέπη μας, αλλά με καινούρια δεξαμενή χορηγία απ’ την eurofarma κουρκαφας,τους οποίους ευχαριστούμε πολύ!! Μπορεί να μη διαθέτουμε τίποτα σε σχέση με άλλα εθελοντικά αλλά είμαστε πάντα εκεί σε κάθε συμβάν…με λίγα ή με δανεικά αλλά με όρεξη και πολλή αγάπη!»
Με ιδιωτικά αυτοκίνητα και… προσωπικό κόστος
Η φετινή έναρξη της αντιπυρικής περιόδου τους βρίσκει ξανά στο ίδιο έργο θεατές και πρωταγωνιστές ταυτόχρονα:
- Με ιδιωτικό όχημα αντί για πυροσβεστικό
- Με δανεική αντλία αντί για εξοπλισμό
- Με καύσιμα πληρωμένα από την τσέπη τους
Κι όμως, δεν λείπουν ποτέ από κανένα συμβάν.
Η μόνη «ανάσα» φέτος είναι μια νέα δεξαμενή νερού, προσφορά της εταιρείας Eurofarma Κουρκάφας, την οποία οι ίδιοι ευχαριστούν δημόσια. Μια κίνηση που δείχνει ότι, όταν υπάρχει διάθεση και ότι η στήριξη μπορεί να έρθει έστω και αποσπασματικά.
Το ερώτημα όμως παραμένει και γίνεται πιο πιεστικό κάθε χρόνο:
- Είναι δυνατόν η δασοπροστασία να στηρίζεται σε ανθρώπους που βάζουν από την τσέπη τους;
- Πόσο ασφαλής μπορεί να είναι μια περιοχή όταν οι πρώτοι που θα φτάσουν στη φωτιά δουλεύουν με «δανεικά» μέσα;
- Και τελικά, μήπως έχουμε συνηθίσει επικίνδυνα στην ιδέα ότι «οι εθελοντές θα τα καταφέρουν»;
Ο εθελοντισμός είναι δύναμη. Είναι κοινωνική ευθύνη. Δεν είναι όμως και δεν πρέπει να γίνει υποκατάστατο των βασικών υποχρεώσεων της πολιτείας. Οι άνθρωποι στα «ΟΝΕΙΑ ΟΡΗ» δεν ζητούν χειροκρότημα. Ζητούν να μπορούν να κάνουν αυτό που κάνουν… με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Γιατί το φιλότιμο δεν σβήνει φωτιές μόνο του…
