Υπάρχουν φωτογραφίες που μιλούν από μόνες τους…!
Στην οδό Αποστόλου Παύλου, εκεί όπου για δεκαετίες χτυπούσε η «καρδιά» της νυχτερινής Κορίνθου, το ιστορικό ψητοπωλείο «Το Στέκι» μοιάζει σήμερα να δίνει τη δική του μάχη επιβίωσης.
Ο ιδιοκτήτης, Αθανάσιος Τσαγρής, κάθεται μόνος του σε μια καρέκλα έξω από το κατάστημα. Δεν υπάρχει πλέον πεζοδρόμιο. Μόνο χώμα, σκαμμένα αυλάκια, σπασμένα τσιμέντα, πρόχειρες σανίδες και ένα εργοτάξιο που έχει αλλάξει εντελώς την εικόνα της περιοχής.
Το φως από το ψητοπωλείο φωτίζει το πρόσωπό του, όμως δεν αρκεί για να διώξει την αγωνία που μοιάζει να έχει απλωθεί σε όλη τη γειτονιά.
Η εικόνα θυμίζει περισσότερο σκηνικό από εμπόλεμη ζώνη παρά έναν από τους πιο εμπορικούς δρόμους της πόλης.
Γι’ αυτό και ο τίτλος που επέλεξε, ο φωτογράφος Βασίλης Ψωμάς έρχεται σχεδόν αυθόρμητα:
«Το σουβλατζίδικο στη… Γάζα»
Ίσως είναι υπερβολικός. Ίσως όμως αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αυτό που βιώνουν καθημερινά οι επαγγελματίες της περιοχής.
Οι πεζοί ψάχνουν τρόπο να κινηθούν, οι πελάτες λιγοστεύουν και η νύχτα κάνει τη σιωπή ακόμη πιο βαριά.
Κι όμως, ο άνθρωπος αυτός παραμένει εκεί.
Σαν να φυλάει όχι απλώς ένα κατάστημα, αλλά μια ζωή ολόκληρη.
Για πολλούς Κορίνθιους, «Το Στέκι» δεν είναι απλώς ένα σουβλατζίδικο. Είναι το μέρος όπου έκλειναν αμέτρητες βραδιές μετά τη διασκέδαση. Το σημείο συνάντησης μετά το ξενύχτι, εκεί όπου οι παρέες έδιναν το τελευταίο τους ραντεβού πριν επιστρέψουν σπίτι.
Γενιές ολόκληρες έχουν περάσει από τον πάγκο του. Οι πελάτες το αναφέρουν διαχρονικά ως ένα από τα σημεία αναφοράς για το σουβλάκι στην Κόρινθο, ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας της πόλης που εξακολουθεί να κρατά αναμμένα τα φώτα του.
Ίσως ο κ. Τσαγρής να περιμένει τον επόμενο πελάτη…
Ίσως να περιμένει να τελειώσουν τα έργα…
Ίσως, απλώς, να περιμένει να ξαναδεί τον δρόμο όπως τον θυμόταν όλα αυτά τα χρόνια…
Γιατί πίσω από κάθε μικρή επιχείρηση υπάρχει ένας άνθρωπος που δίνει καθημερινά τον δικό του αγώνα. Έναν αγώνα που δεν αποτυπώνεται στους αριθμούς ούτε στα χρονοδιαγράμματα των έργων, αλλά στις άδειες καρέκλες, στα μειωμένα ταμεία και στην αγωνία για την επόμενη ημέρα.
Η φωτογραφία του VasVal Press δεν καταγράφει μόνο ένα εργοτάξιο.
Καταγράφει την επιμονή.
Την αξιοπρέπεια.
Την αντοχή ενός επαγγελματία που, παρά τις δυσκολίες, κρατά την πόρτα του μαγαζιού ανοιχτή και τα φώτα αναμμένα, αρνούμενος να εγκαταλείψει την ελπίδα ότι η πόλη θα ξαναβρεί σύντομα τον κανονικό της ρυθμό.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα έργα θα ολοκληρωθούν αλλά το ζητούμενο είναι πόσες μικρές επιχειρήσεις θα έχουν αντέξει μέχρι τότε.
