Την πιο σκληρή και άγρια πλευρά της ζωής έζησε τους τελευταίους μήνες… η 7χρονη Αναστασία, που έφυγε σήμερα το πρωί από τη ζωή μετά από άνιση μάχη που έδωσε με τον παιδικό καρκίνο. Στην μάχη αυτή, δίπλα της πάντα οι γονείς της προσπάθησαν να νικήσουν με όλα τα όπλα τους… το ”θηρίο”.
Πριν λίγες ώρες ο πατέρας της 7χρονης, Ηλίας Τριανταφυλλάκης, δημοσίευσε ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι για τη μάχη που έδινε όλο αυτό το διάστημα η 7χρονη…
Ένα κείμενο που διαβάζοντάς το κανείς… δεν μπορεί να συλλάβει, πως τα όνειρα που έχει ένας πατέρας για την μονάκριβη κόρη του… μετατρέπονται σε φριχτούς εφιάλτες.
Ένα κείμενο που διαβάζοντάς το κανείς απλά παγώνει… από τον πόνο που προκαλεί η συγκλονιστική περιγραφή ενός πατέρα… για το τι σημαίνει παιδικός καρκίνος… τι σημαίνει παιδικός πόνος.
Διαβάστε το κείμενο:
«Της πήρες την ακοή, τις κάναμε καρδιές για να τις δείξουμε ποσό την αγαπάμε, της πήρες την αριστερή πλευρά , περπατούσε και ανέβαινε τις σκάλες με ένα χέρι και ένα πόδι, της πήρες την ομιλία, μας έκανε σχήματα με το χέρι , της πήρες το χαμόγελο, μας έλεγε πως χαμογελάει και ας μη φαίνεται.
Πήρες τη χαρά, τη ζωή της , απομονωμένη από τις φίλες της , την οικογένεια της και το σχολείο της, είχε τους δυο γονείς της κοντά να την αγαπάνε και να την φροντίζουν.
Την τελευταία απόλαυση – το φαγητό, έβλεπε μαστερσεφ και ξεχνιόταν και έκανε ασκήσεις να μπορέσει να ξαναφάει.
Έδωσες τον χειρότερο χειμώνα των 150 ετών να πηγαίνει σε ένα παγωμένο σπίτι 15 φορές τη μέρα τουαλέτα.
Αναγκάστηκε να φορέσει πάνες αλλά δε την ένοιαξε γιατί την φρόντιζαν οι γονείς της όπως ήταν μωρό. Δεν ήθελε ποτέ να κάτσει σε παιδικό καρότσι , την έβαλες σε αναπηρικό.
Της άρεσε να πηγαίνει στο μοναστήρι και στην εκκλησία , την έβαλες σε νοσοκομείο να μην μπορεί να βγει. Της άρεσε να φτιάχνει τα μαλλιά της , της πήρες αρκετά. Τώρα πας να της πάρεις την ανάσα της , μόνο έτσι μπορείς να την λυγίσεις. Όμως δεν την κερδίζεις, ότι και να γίνει δεν μπορείς. Το πνεύμα της δε νικιέται…».
