Άραγε κρύβεται ”μίσος” πίσω από μια υποτιθέμενη ”ερωτική ιστορία”… και αν ναι… από που πηγάζει και σε τι σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια μπορεί να οδηγήσει; Ποιος από τους πρωταγωνιστές φοράει τελικά την ”μάσκα”… ο θύτης… το θύμα ή κάποιο υποτιθέμενο τρίτο πρόσωπο που ίσως να αγνοεί την ύπαρξή του, αλλά αυτό καραδοκεί… περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή… να επιτεθεί…;
Η ιστορία που ακολουθεί, είναι η αληθινή ”μαρτυρία” μιας γυναίκας από μία επαρχιακή πόλη που άθελά της όχι μόνο έμπλεξε σε περιπέτειες αλλά κινδύνεψε και η ζωή της… Γιατί πίστεψε το παραμύθι ενός άνδρα που πούλησε με μεγάλη μαεστρία, ”έρωτα”… πούλησε ένα μέλλον ευτυχισμένο που κάθε γυναίκα ονειρεύεται… πούλησε όμως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο… το ”ψέμα” που οδήγησε στο ”χάος”…
Γιατί στο μέλλον αυτό… δεν υπήρχαν μόνο δύο θέσεις, αλλά τρείς… και το πρόσωπο που του ανήκε η τρίτη θέση ήταν… ένας αόρατος ”εν δυνάμει δολοφόνος”!
Υπερβολικό; Δεν νομίζω… αν λάβουμε υπόψη τις επιθέσεις κατά των γυναικών που βλέπουν το φως της δημοσιότητας όλο και πιο συχνά με δράστες συνήθως άτομα υπεράνω υποψίας… άτομα της ημέρας που το φως της, δεν μπορεί να φωτίσει και να αποκαλύψει την κρυφή ταυτότητα που κρατούν καλά κρυμμένη από την κοινωνία… αφού έχουν καταφέρει επιμελώς και εντέχνως να πλασάρουν και να κατακτήσουν το προφίλ του ”καλού παιδιού” !
Και έτσι συνεχίζονται αυτές οι φριχτές επιθέσεις… και ενώ σοκάρουν την κοινή γνώμη παράλληλα ξεχνιούνται… πολύ γρήγορα. Και η ζωή συνεχίζεται… με την σκέψη ”σιγά μην συμβεί σε εμένα”.
Και όμως όσο απίθανο και αν φαντάζει τόσο πιθανό είναι να συμβεί και σε εσένα…
Και ναι… ήρθε η ώρα οι μάσκες να πέσουν και να φανεί το πρόσωπο της αλήθειας… που ρισκάρει να πάρει το ψέμα και χωρίς φόβο να το βάλει στη θέση του… εκεί που του αξίζει ώστε να μην ξαναλεηλατήσει καμία ψυχή, κανένα συναίσθημα, καμία ζωή… και να μην οδηγήσει στο έγκλημα.
Γιατί η αλήθεια έχει πάντα θάρρος, δεν ανέχεται την ντροπή που προσπαθούν να της φορτώσουν… ανοίγει δρόμους… ήσυχα, αθόρυβα αλλά παράλληλα φωνάζει τόσο δυνατά!
Όλα ”στημένα” από την αρχή… αφού τα ”μεγάλα λόγια” ενός αγνώστου είχαν σκοπό να χρησιμοποιήσουν την καρδιά του θύματος σαν πιόνι… στο ”πρόστυχο” παιχνίδι του… λόγια που έβγαιναν από το στόμα ενός άνδρα… γοητευτικού, μεγαλωμένου σε ” σωστή οικογένεια” με αρχές, με κοινωνικό status, με επαγγελματική θέση που στήριζε τον ”έντιμο” βίο του… στην μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσε και δρούσε!
Ποιος να ήξερε, ότι αυτή ήταν η βιτρίνα της αρένας του… της αρένας που μάζευε λιοντάρια για να κατασπαράξουν το θύμα… στο οποίο δάνειζε αισθήματα ανήμερα… και ταυτόχρονα εκπαίδευε ένα συγκεκριμένο λιοντάρι… για να ξεθυμάνει την λύσσα του και την οργή του… πάνω σε αυτό, βγάζοντας τα πιο απάνθρωπα ένστικτά του…
Μήπως τελικά, αυτό το λιοντάρι ήταν το θύμα που ήθελε να τιμωρήσει… γιατί μαζί του ζούσε μια ζωή γεμάτη ενοχές και δυστυχία… και το χειρότερο, του επέτρεψε να του καταστρέψει την ζωή… από δειλία;
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, αποφάσισε να ζήσει… να γκρεμίσει την φυλακή που τον έπνιγε… αυτό ισχυριζόταν με δάκρυα στα μάτια… στο θύμα του… και στην αγκαλιά της αναζητούσε την λύτρωση από τον πόνο… από την μίζερη ζωή του και εκλιπαρούσε γι’ αυτό… ώστε να πάψει να σέρνεται δίπλα στο θηλυκό φίδι… και βιαζόταν πολύ να το πετύχει αυτό αφού εκτός από τον ίδιο του, τον εαυτό είχε εχθρό του και τον χρόνο που περνούσε…
Και όσο περνούσε ο χρόνος τόσο πιεζόταν και τόσο γαντζωνόταν όχι μόνο πάνω στο θύμα του αλλά και στο οικογενειακό του περιβάλλον! Παρουσιαζόταν ως ο ιδανικός υποψήφιος γαμπρός και χρησιμοποιούσε απίθανες τεχνικές… ώστε να γίνει πιστευτός… για τα ειλικρινή του συναισθήματα… να ρίξει στάχτη στα μάτια τους και να συμμαχήσει κατά κάποιον τρόπο μαζί τους, ώστε να πετύχει τον στόχο του… μοίρασε παράλληλα ρόλους κομπάρσου… σε δικά του φιλικά και συγγενικά πρόσωπα… πρόσωπα προσεκτικά επιλεγμένα που εμπιστευόταν ολόκληρη η συντηρητική κοινωνία… που θα τον βοηθούσαν να δώσει την παράσταση του!
Γιατί αυτό που τον ένοιαζε ήταν να γίνει πιστευτός στο θύμα… και ανυπομονούσε για το χειροκρότημα όταν θα σήκωνε το ”τρόπαιο” στα χέρια του… που τόσο πολύ ποθούσε… γιατί ήξερε καλά ότι μόνο τότε θα έπαιρνε για μία φορά αξία… ως άνδρας!
Και ζούσε μόνο για αυτή την στιγμή… που από ασήμαντος… θα γινόταν σημαντικός… και θα ολοκλήρωνε την εικόνα του τέλειου αρσενικού… της τέλειας οφθαλμαπάτης…
Και όσο περνούσε ο χρόνος… τόσο τα ψέματα μεγάλωναν… γεννημένα από τις προσβολές του θηλυκού φιδιού που τον είχε αιχμάλωτο για πολλά χρόνια στο κελί της ανέχειας… και όταν κατάφερε να αποδράσει ”ευνουχισμένος” πια… πήρε μαζί του θυμό και οργή… επιβεβαιώνοντας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αποβάλει από πάνω του… τον δυνάστη του!
Και ο χρόνος περνούσε… και το νέο ταξίδι της ζωής του κυλούσε χωρίς στάσεις… με μόνο προορισμό την σωτηρία… έτσι έλεγε… έτσι έλεγαν και όλοι οι κομπάρσοι… που άθελά τους ή όχι, έπαιζαν καλά τον ρόλο τους… αφού μόνο αυτόν τον ρόλο ήταν ικανοί να παίξουν με επιτυχία τελικά… όπως αποδείχτηκε όταν έσβησαν τα φώτα της παράστασης και δεν χειροκρότησε κανείς… αλλά απλώθηκε παντού σκοτάδι… το σκοτάδι των τύψεων τους… και κρύφτηκαν ακόμα πιο βαθιά στην ”λερωμένη” τους φωλιά… στο ψέμα τους… αφού δεν μπόρεσαν να υπερασπιστούν το δίκιο…
Πόσο δειλοί ήταν και αυτοί…
Και ο χρόνος περνούσε… και το θύμα προσπαθούσε να γιατρέψει τις πληγές του άνδρα… με το ”άρρωστο” μυαλό, που όμως τότε δεν το γνώριζε… δεν γνώριζε ότι στο τέλος θα ήταν αυτός ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος που είχε σχεδιάσει να διαπράξει… με το δικό του μυαλό… αλλά με ξένα χέρια… γιατί ήταν δειλός…
Και ο χρόνος περνούσε… και ήρθε ένα τραγικό γεγονός στην ζωή του… ο θάνατος ενός συγγενικού του προσώπου… που τον διέλυσε και τον πήγε πίσω στα σκοτάδια του… και το θύμα ήταν και πάλι δίπλα του… να τον βοηθήσει για άλλη μια φορά να σταθεί στα πόδια του… να δει το φως…
Αυτός ο θάνατος… όμως ”ζωντάνεψε” το θηλυκό ύπουλο φίδι και επέστρεψε στην φωλιά του… στην συζυγική στέγη… πιθανόν ξύπνησε από τη χειμερία νάρκη… που είχε πέσει… αλλά ξανάπεσε και πάγωσε… μόνο που αυτή τη φορά, πάγωσε τη λογική, την καρδιά, το κορμί… και από εκείνη τη στιγμή και για τα επόμενα χρόνια έψαχνε τρόπους να πετάξει μαζί με το δηλητήριο του και ”λάσπη” στο θύμα… στην άλλη γυναίκα…
Γιατί;;;
Γιατί αυτή έφταιγε…
Η γυναίκα που δεν γνώριζε την ύπαρξή της… γιατί αν γνώριζε δεν θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της να κλέψει την ευτυχία αλλά πόσο μάλλον την δυστυχία μιας άλλης γυναίκας… δεν ήταν κλέφτρα… και δεν έκλεψε τίποτα από κανέναν!
Γιατί αυτή έφταιγε…
Η γυναίκα, που στη συνέχεια πλήρωσε πολύ ακριβά… που δεν κατάφερε να προβλέψει το λάθος της… το λάθος να αγαπά ακόμα και τα φίδια… το λάθος να μην πιστεύει ότι πέρα από το ζωικό βασίλειο ζούσαν και δίπλα της, μόνο που είχαν ανθρώπινη μορφή… το λάθος να πιστεύει και να τους νοιάζεται όλους… το λάθος να παρασυρθεί από μια μάσκα…
Κατάλαβε ότι πλέον είχε μείνει μόνη και απέναντί της είχε δύο και όχι ένα φίδι…κατάλαβε τον κίνδυνο!
Πόσο αστείο… ο ιδανικός άνδρας έβγαλε την μάσκα και έκανε πίσω και πέταξε το θύμα στην αρένα χωρίς ίχνος ανδρισμού… χωρίς να το υπερασπιστεί… και ας έπαιρνε όρκο αιώνιας αφοσίωσης στην προσπάθεια του να το κατακτήσει… αυτοί οι όρκοι ξεχάστηκαν στα δύσκολα… και το μόνο που ποθούσε πλέον δεν ήταν το θύμα αλλά το αίμα του… που ήξερε ότι θα έτρεχε… γιατί ήξερε τι φίδι είχε στον κόρφο του τόσα χρόνια… ήξερε τι δολοφονικά ένστικτα έβραζαν μέσα στα σωθικά του… ήξερε τι κακό ήταν ικανό να προκαλέσει… ήξερε την αιμοβόρα σύζυγο του… ήξερε ότι θα ζητούσε εκδίκηση!
Ήξερε…!
Όλα τα ήξερε… δεν ήξερε όμως τίποτα το θύμα…
Πόσο ταίριαζαν αυτά τα δύο φίδια… πόσα κοινά είχαν τελικά… πόση μανία, κακία, υστεροβουλία τους κατέκλυζε… πόσο αγαπούσαν το συμφέρον το οποίο προσκυνούσαν ως υπόδουλοι… πόσο διψούσαν για αποδοχή… πόση ανηθικότητα έκρυβε το ήθος τους… πόση διεφθαρμένη συνουσία έκρυβε η ζωή τους…
Και ξεκίνησε το μαρτύριο… ξεκίνησε η επιχείρηση του διασυρμού της κλέφτρας… που δεν είχε ίχνος αξιοπρέπειας, ηθικής… και θα έπρεπε να ντρέπεται… θα έπρεπε να κρύβεται… θα έπρεπε να φοβάται… θα έπρεπε να μην υπάρχει… θα έπρεπε να τιμωρηθεί για τα σενάρια που είχαν δημιουργήσει γι’ αυτήν… στο μυαλό τους… γιατί αυτοί το αποφάσισαν!
Ο άνδρας, δεν άντεχε την απόρριψη που δέχτηκε από το θύμα όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με μία διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που γνώριζε… δεν άντεχε το όχι… και η σύζυγος δεν άντεχε την απόρριψη και το όχι εκείνου, εξαιτίας μίας όμορφης, νεότερης, πετυχημένης γυναίκας… δεν άντεχε αυτό που ήταν το θύμα και όχι αυτή… δεν άντεχε στην σκέψη ότι αν δεν τον είχε αυτή… θα τον είχε η άλλη… δεν άντεχε το ότι ήξερε πως πάντα θα ζούσε στη σκιά της…
Δεν άντεχε την λύπηση του περίγυρου και άλλη μία ταμπέλα στις πλάτες της… την προηγούμενη φορά ήταν της χήρας, αυτή τη φορά θα ήταν της ζωντοχήρας… γιατί αυτό σήμαινε ότι ήταν ανίκανη και άχρηστη ως γυναίκα, αφού δεν μπορούσε να ”κρατήσει” τον άνδρα της!
Τι δικαιολογία θα έβρισκε, αυτή τη φορά… γιατί έκλεισε αυτή τη φορά το σπίτι της;
Έπρεπε να έχει έναν άντρα δίπλα της για να μην δείχνει ”μισή”… για να μπορεί να σταθεί στα πόδια της… και ας ήξερε ότι δεν την αγαπούσε… και ας ήξερε ότι καθόταν δίπλα της από συμφέρον… αρκεί να μην το ήξερε ο κόσμος… τι θα έλεγε ο κόσμος;
Και αυτό την τρέλαινε… την έκανε να χάνει τον έλεγχο της λογικής και των πράξεών της…
Όχι, ο άνδρας έπρεπε να την αγαπά, να την θαυμάζει, να την ποθεί, να την σέβεται, να την υπολογίζει, να την προστατεύει, να την βλέπει όμορφη… και να το δείχνει σε όλους… έτσι έπρεπε και ας ήξερε ότι το μυαλό και η καρδιά του ποθούσε κάποια άλλη!
Γιατί;;;
Γιατί ήταν κτήμα της… γιατί έτσι πρόσταζε η κοινωνία!
Οι εκφοβισμοί και οι απειλές άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους… ακολούθησαν υβριστικά τηλεφωνήματα, παρακολουθήσεις… επαγγελματικές ζημιές… απέναντι στο θύμα. Αυτό στοχοποίησε για την αδυναμία και την προσωπική αποτυχία της… έτσι το άρρωστο φίδι άρχισε να πλησιάζει όλο και περισσότερο, όχι μόνο το θύμα αλλά και τους φίλους του… μέχρι που έφτασε στο πιο ιερό και κοντινό πρόσωπό του, πλησίασε… την μητέρα του!
Αυτό το πρόσωπο αποφάσισε να χτυπήσει… και πάνω σε αυτό το πρόσωπο έριξε την βρωμερή ανάσα και τις βρώμικες λέξεις του… για να τιμωρήσει την ερωτική αντίζηλο… γιατί ήξερε ότι αυτήν δεν μπορούσε να την αντιμετωπίσει… ήξερε ότι ήταν πιο δυνατή… ήξερε όμως ότι αυτό το χτύπημα θα την πονούσε περισσότερο…
Και έτσι θέλησε να προχωρήσει έρμαιο των παθών της και σε νοσηρή ψυχική κατάσταση, στην ολοκληρωτική καταστροφή της αντιπάλου με οποιοδήποτε κόστος και τίμημα… γεμάτη στην πραγματικότητα με τον πόνο και την οργή μιας προδομένης γυναίκας. Οργή… για τον άπιστο σύζυγο που την πρόσβαλλε και την απαξίωσε στα μάτια της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που ακόμα και σήμερα δεν αποδέχεται εύκολα μια γυναίκα να μην υπομένει τις ατασθαλίες του συζύγου… και αν αποφασίσει να κλονίσει τα πρέπει και τα μη, τότε θα την καταδικάσει και έτσι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, παρά να στηρίξει τον υποκριτή σύζυγο και να υπερασπιστεί τις βρώμικες υποθέσεις του…
Να υπερασπιστεί όμως και κάτι άλλο, τον παραλογισμό της προίκας… που ακόμα και σήμερα πιστεύουν κάποιες επαρχιακές πόλεις. Έτσι και αυτή πλήρωσε τον σύζυγό της, προκειμένου να αγοράσει την ευτυχία… η άμοιρη όμως, δεν κατάλαβε ποτέ ότι δεν αγόρασε κάποιο κτήμα αλλά έγινε κτήμα η ίδια κάποιου άλλου…
Και το πλήρωσε ακριβά… και το πληρώνει ακριβότερα… αφού με την συμπεριφορά της εξευτελίζει την γυναικεία προσωπικότητά της και την γυναικεία αλληλεγγύη.
Το θύμα ακόμα και τότε δεν αντέδρασε… απλά υπέμεινε όλον αυτό τον παραλογισμό… και κατάφερε να μην χάσει τον έλεγχο της λογικής του… και δεν κάκιωσε στο φίδι ούτε για μια στιγμή… απλά το λυπόταν… γιατί ήξερε ότι δεν μπορούσε να το βοηθήσει ώστε να νιώσει καλύτερα… καταλάβαινε ότι κάτι του έλειπε… και αναρωτιόταν πόση απόρριψη, πόση αδιαφορία, πόση καταπίεση, πόση τιμωρία μπορεί να έχει εισπράξει από την δική του μητέρα;
Άραγε ένιωσε ποτέ να το αγαπά…;
Και. δεν αντέδρασε ποτέ ότι και αν γινόταν… απλά κοιτούσε σαστισμένο όχι από φόβο αλλά επειδή καταλάβαινε την δυστυχία τους… και την απεγνωσμένη προσπάθειά τους να πουλήσουν απεγνωσμένα την αόρατη ευτυχία τους… προσπαθώντας να εξευτελίσουν έναν άλλο άνθρωπο για να κρύψουν τον δικό τους εξευτελισμό.
Και περίμενε να δει πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει το ”ερωτευμένο” ζευγάρι!
Και το είδε… το είδε να αποδυναμώνεται, να ταπεινώνεται, να χάνεται… και εύχεται να μην το δει καμία γυναίκα, μα πάνω από όλα να μην κινδυνέψει καμία γυναίκα από την παράνοια και την εμμονή μιας άλλης… που πίσω από αυτή, κρύβεται ένας άνανδρος…
Γιατί κατά τη διάρκεια όλης αυτής της κόλασης… αυτός ήταν ο ηθικός αυτουργός πίσω από τις απειλές, τις προσβολές, τον σαρκασμό, τα επικριτικά και σεξιστικά σχόλια που γίνονταν εις βάρος της…
Αυτός ήταν πίσω από τον κρυφό εκφοβισμό… που φρόντιζε η παρουσία του να μην γίνεται αισθητή… πέρα από κάποιες στιγμές που δεν απολάμβανε όσο θα ήθελε ότι το θύμα του υποφέρει… δεν του αρκούσε και φρόντιζε με ύπουλο τρόπο να κάνει την εμφάνισή του και να εξασφαλίζει έντονη οπτική επαφή μαζί του, ώστε οι εκφράσεις του προσώπου του να είναι ορατές και να πετύχουν τον σκοπό του… να ντροπιάσουν και να γεμίσουν ανασφάλειες το θύμα, να το κάνει να νιώσει φόβο…
Αυτή η ύπουλη σκιά, ήταν πίσω από το θηλυκό φίδι που όχι απλά υποκινούσε τα νήματα… αλλά του όπλιζε το χέρι…
Ποιον να λυπηθείς, περισσότερο… αυτόν ή αυτήν;
Αυτό είναι ένα μέρος της μαρτυρίας… της γυναίκας που έπεσε θύμα της εμμονής δυο ανθρώπων… και που εννοείται ότι πήρε τα μέτρα που έπρεπε για να προφυλάξει την ζωή της… δεν θα αποκαλύψουμε στοιχεία ούτε λεπτομέρειες γιατί μόνο κακό θα μπορούσαν να κάνουν, αφού ο μιμητισμός είναι συχνό φαινόμενο και οπλίζει χέρια… και καταστρέφει ζωές, ειδικά στις μικρές επαρχιακές πόλεις όπως είναι η Κόρινθος!
Αυτό που θέλει να πει το θύμα σε όλες τις γυναίκες που διαβάζουν αυτές τις γραμμές, είναι ότι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές με ποιους άνδρες συναναστρέφονται…. και με το τι κουβαλούν και σέρνουν μαζί τους… αδυναμίες, απωθημένα, διαστροφές, ανθρώπους… να μην ξοδεύουν χρόνο και συναισθήματα σε λάθος ανθρώπους… να προσπαθούν να αντιλαμβάνονται νωρίς τον κίνδυνο!
Να παρατηρούν κινήσεις, να μην παίρνουν επιπόλαια τα λόγια και τις προσβολές… να μην εφησυχάζονται, να μην ντρέπονται, να μην αισθάνονται ένοχες, να μην φοβούνται, να ζητούν βοήθεια, να προστατεύουν την ζωή τους… γιατί είναι πολύ εύκολο να τους την στερήσει κάποιο άτομο με εμμονές… γεμάτο ζήλια και κακία!
Απλά… γιατί κόλλησε το μυαλό του!
Να έχουν θάρρος και να μην δείξουν ανοχή σε καμία μορφή βίας και ιδίως στην έκφυλη βία κατά των γυναικών. Να παλεύουν με όση δύναμη έχουν στη ψυχή τους, να ακουστεί η φωνή τους και τότε ίσως κάποιοι τις ακούσουν και υπάρξει επιτέλους σωστή ενημέρωση, αλληλεγγύη και ενδυνάμωση των γυναικών, οι ποινές για θύτες ειδεχθών εγκλημάτων να γίνουν πιο αυστηρές και οι αρχές να αντιδρούν πιο άμεσα σε καταγγελίες.
Κανένας, δεν έχει δικαίωμα να μας απειλεί, να μας τρομάζει… να μας κατηγορεί… να μας τιμωρεί… γιατί πήρε τον νόμο στα χέρια του!
Και να θυμάστε…
Το ψέμα και η αδικία γυρίζουν πάντα πίσω σε αυτόν που το γεννά… και οι τύψεις είναι η τιμωρία του… που όταν και εάν κάνουν την εμφάνισή τους, θα το κάνουν να υποφέρει από άσχημα συναισθήματα, όπως αυτά που προκάλεσε στο παρελθόν… θα το κάνουν να καταλάβει ότι δεν μπορεί να αλλάξει τις πράξεις του και θα καραδοκούν πάντα μέσα του, όπως έκανε αυτό… όταν καραδοκούσε για να καταστρέψει ότι βρισκόταν μπροστά του… που τελικά ήταν ο ίδιος του ο εαυτός! Γιατί από τις τύψεις δεν μπορεί να σε σώσει κανείς… αφού το δηλητήριο όλο πέφτει μόνο στην ψυχή σου!
