Μία βόλτα στο κέντρο της πόλης την νύχτα, είναι το καλύτερο βάλσαμο για την ψυχή… τη νύχτα που η πόλη ηρεμεί… με ένα μαγικό τρόπο ηρεμεί και την ψυχή σου, την λυτρώνει, την ελευθερώνει…
Περπατάς και την παρατηρείς, πόσο διαφορετική φαίνεται τη νύχτα… πόσο πιο οικεία μοιάζει…
Οι σκέψεις σου, αποκτούν φωνή και μπερδεύονται με τους ήχους της νύχτας… και αρχίζουν να μιλούν για όλα αυτά που κρύβονται στο μυαλό σου την ημέρα και δεν σε αφήνουν να δεις τις ομορφιές της ή καλύπτουν μέσα στη τρέλα της καθημερινότητας τα ψεγάδια της…
Και ενώ συνεχίζεις να περπατάς… ξαφνικά σπάει η γαλήνη από ξαφνικές φωνές…
Γυρνάς το βλέμμα σου και βλέπεις στην καρδιά της πόλης, σκισμένα χαρτιά πεταμένα και μπερδεμένα σε έναν σωρό σκουπίδια! Πλησιάζεις πιο κοντά και διαβάζεις ονοματεπώνυμα!
Σαστίζεις… είναι κηδειόχαρτα!
Είναι πεταμένοι συμπολίτες σου… που λίγες μέρες πριν, έχασαν την ζωή τους και κολλήθηκαν στο ταμπλό ώστε να ενημερωθούν, όσοι θελήσουν να τους συνοδέψουν στην τελευταία τους κατοικία!
Δεν είναι απλά χαρτιά! Είναι ψυχές!
Δεν τα πετάς κάτω και τα ξεχνάς μετά από λίγες ημέρες… γιατί οι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται! Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν σε αυτή την πόλη και οφείλεις να τους σέβεσαι! Ο σεβασμός που οφείλουμε να αποδίδουμε προς τους νεκρούς μας, αποτελεί υποχρέωση! Η ανθρώπινη ψυχή αντιμετώπιζε από αρχαιοτάτων χρόνων το θάνατο με δέος και όχι με αλαζονεία και αυθάδεια! Δυστυχώς κάποιες εικόνες, απλές αλλά τόσο δυνατές αποκαλύπτουν την σκληρή πραγματικότητα! Οι
αρχές και οι αξίες, έχουν καταχωνιαστεί κάπου σκοτεινά…
Πουθενά σε πολιτισμένο χώρο δεν επιτρέπεται να βλέπεις μία τέτοια μαύρη εικόνα! Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν μέσα από αυτή την εικόνα εγκατάλειψης να «βανδαλίζουν» νεκρούς! Άραγε όλοι αυτοί όταν έρθει η ώρα τους, θα ήθελαν να τους πετάξουν σαν παλιόχαρτα… στους δρόμους;
Ας θυμίσουμε, τι σημαίνει Ύβρις-Άτη-Νέμεσις-Τίσις:
Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση , θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλαδή παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.
Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ».
Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὕβρις → ἄτη → νέμεσις → τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη ανοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.
Η λέξη ύβρις πέρα από τη λόγια νεοελληνική χρήση της με τις σημασίες «βρισιά» και συνακόλουθα «κάτι που θίγει την τιμή και την αξιοπρέπεια κάποιου» οι οποίες είναι φυσιολογικές εξελίξεις της αρχαίας σημασίας -, αρκετές φορές χρησιμοποιείται και στην εποχή μας, σε πιο προσεγμένο επίπεδο λόγου, με την αρχαιοελληνική σημασία της για να χαρακτηρίσει ανάλογες αλαζονικές συμπεριφορές συνανθρώπων μας.
Με πληροφορίες από: wikipedia.org
