Διπλή απειλή βρίσκεται προ των πυλών της Ελλάδας λόγω λειψυδρίας και σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα του World Resources Institute (https://www.wri.org/data/aqueduct-40-country-rankings) και από έκθεση της Deloitte για τη διαχείριση των υδάτων που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης.
Η χώρα μας βρίσκεται στην 19η θέση παγκοσμίως στη λίστα με τις χώρες που κινδυνεύουν από λειψυδρία. Πρόκειται για ένα σοβαρό πρόβλημα που εγκυμονεί κινδύνους όχι μόνο για την επάρκεια νερού αλλά και για το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας.
Η μείωση των βροχοπτώσεων σε συνδυασμό με την αυξημένη κατανάλωση νερού για ύδρευση και άρδευση, κυρίως λόγω τουρισμού και γεωργίας έχουν φέρει σε οριακό σημείο τα υδάτινα αποθέματα νερού. Η άντληση υπογείων υδάτων αυξήθηκε κατά 80% την περίοδο 2020 – 2022 ενώ μειώθηκαν τα αποθέματα νερού σε φράγματα και ταμιευτήρες της ΔΕΗ.
Αυτό σημαίνει μειωμένη δυνατότητα παραγωγής ρεύματος, η οποία είναι φθηνή και καθαρή άρα η χώρα αναγκάζεται να καλύψει τις ανάγκες με πιο ακριβές πηγές, όπως το φυσικό αέριο και εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας. Το αποτέλεσμα είναι και θα είναι η αύξηση τιμής του ρεύματος και επιβάρυνση των καταναλωτών.
Το πρόβλημα λειψυδρίας είναι πιο έντονο στις τουριστικές περιοχές κυρίως στα νησιά, όπου η κατανάλωση νερού κορυφώνεται το καλοκαίρι όπου ταυτόχρονα υπάρχει και μεγαλύτερη ανάγκη για κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας λόγω ζέστης και αυξημένης χρήσης κλιματιστικών.
Επίσης η χώρα μας δαπανά τον μεγαλύτερο όγκο νερού ανά εκτάριο αρδευόμενης γης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σημαντικά υψηλότερο σε σχέση με τις συγκρίσιμες από άποψη κλιματολογικών στοιχείων μεσογειακές χώρες της ΕΕ. Παρά τη σημαντική μείωση στις γεωργικές εκμεταλλεύσεις τα προηγούμενα χρόνια, οι απολήψεις υδάτων για άρδευση δεν έχουν μειωθεί σημαντικά λόγω αύξησης της θερμοκρασίας, μεγαλύτερων αναγκών σε νερό ανά καλλιέργεια, παλιών δικτύων άρδευσης και καλλιέργεια ποικιλιών με μεγαλύτερες ανάγκες σε νερό. Περαιτέρω, οι πολιτικές στήριξης του αγροτικού τομέα μπορεί να οδηγήσουν τα επόμενα χρόνια σε αύξηση των αρδευόμενων εκτάσεων άρα και της κατανάλωσης νερού.
Το συμπέρασμα είναι ότι η λειψυδρία δεν είναι απλώς ένα περιβαλλοντικό πρόβλημα αλλά και μία ενεργειακή απειλή που επηρεάζει την οικονομία και την καθημερινότητα των πολιτών. Είναι αναγκαία η άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος με συντονισμένη δράση σε όλα τα επίπεδα όπως η βελτίωση των δικτύων άρδευσης, η χρήση πιο ανθεκτικών σε ξηρασία καλλιεργειών, η ανακύκλωση νερού και η συλλογή βρόχινου νερού. Επίσης μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπορεί να επενδύσει περισσότερο σε ηλικιακή και αιολική ενέργεια που δεν επηρεάζονται από τη λειψυδρία ενώ τέλος οφείλουμε όλοι μας να ενημερωθούμε για την σωστή διαχείριση του νερού και να σεβαστούμε το πολυτιμότερα αγαθό της φύσης.
