Με αυτοκριτική διάθεση αλλά και ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα, ο Δήμαρχος Κορινθίων Νίκος Σταυρέλης αναφέρθηκε στα προβλήματα και τις καθυστερήσεις που σημάδεψαν το έργο του πεζόδρομου της οδού Ερμού, μέσα από ένα βίντεο διάρκειας περίπου ενός λεπτού που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ξανασυστήνεται ως… ο κ. Συγγνώμης.
Όπως τόνισε, ο πεζόδρομος της Ερμού αποτέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα «ανοιχτή πληγή» για την πόλη, με δυσκολίες που δεν έκρυψε ποτέ. Αντίθετα, όπως σημείωσε, ήταν ο πρώτος που μίλησε δημόσια για τα προβλήματα, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη και ζητώντας συγγνώμη από τους πολίτες ενώ δεν παρέλειψε να ασκήσει έμμεση κριτική σε όσους έσπευσαν να προεξοφλήσουν την αποτυχία του έργου, αφήνοντας αιχμές ότι κάποιοι ίσως και να την επιθυμούσαν. Ξεκαθάρισε ωστόσο πως ο ίδιος δεν υποχωρεί, όταν πρόκειται για το συμφέρον του Δήμου και της πόλης. Ως απόδειξη, ο κ. Σταυρέλης αναφέρθηκε στην εικόνα της οδού Ερμού κατά την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων, σημειώνοντας πως ο πεζόδρομος μετατράπηκε στον πιο όμορφο και φωτισμένο δρόμο της πόλης, γεγονός που όπως είπε αναγνώρισαν ακόμη και οι πιο επικριτικοί. Κλείνοντας, έστειλε μήνυμα συνέχειας και επιμονής, τονίζοντας ότι η δημοτική αρχή θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο και τη φετινή χρονιά.
Τα λόγια του Δημάρχου
«Για κάθε εννιά λύπες η αυτοδιοίκηση έχει μία χαρά. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού ήταν μια ανοιχτή πληγή για καιρό, με δυσκολίες και καθυστερήσεις. Δεν τις έκρυψα ποτέ, τις είπα πρώτος. Και άκουσα… και τι δεν άκουσα! Κάθε φορά να ζητάω συγγνώμη, έγινα ο κύριος Συγγνώμης. Κάποιοι βιάστηκαν να προεξοφλήσουν αποτυχία, ίσως να το εύχονταν κιόλας. Αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα. Έχω μάθει να μην υποχωρώ σε κανέναν για το καλό του Δήμου. Και το αποτέλεσμα μίλησε μόνο του τα Χριστούγεννα, που η Ερμού ήταν ο πιο όμορφος και φωτισμένος δρόμος. Και το παραδέχτηκαν όλοι! Έτσι θα συνεχίσουμε και φέτος. Βήμα βήμα. Με δυσκολίες. Αλλά πάντα μπροστά.»
Ψυχολογική & πολιτική ανάγνωση
Η φράση «Για κάθε εννιά λύπες η αυτοδιοίκηση έχει μία χαρά» θέτει από την αρχή ότι η εξουσία είναι πεδίο συνεχούς πίεσης και προσωπικής φθοράς.
Η παραδοχή ότι «Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού ήταν μια ανοιχτή πληγή» δείχνει αποδοχή του προβλήματος, τόσο σε επίπεδο πόλης όσο και σε προσωπικό επίπεδο ηγεσίας.
Η φράση «Δεν τις έκρυψα ποτέ, τις είπα πρώτος» σε ψυχολογικό επίπεδο, δείχνει την ανάγκη κυριαρχίας στο πεδίο της κριτικής ενώ σε πολιτικό επίπεδο την συνειδητή επιλογή διαφάνειας ως εργαλείο εξουσίας.
Η δήλωση «Άκουσα… και τι δεν άκουσα!» φανερώνει συσσωρευμένη συναισθηματική φόρτιση. Δεν πρόκειται απλώς για περιγραφή κριτικής αλλά για έκφραση κόπωσης και αφήνει να φανεί το ανθρώπινο βάρος της δημόσιας έκθεσης, στοιχείο που τον φέρνει πιο κοντά στον μέσο πολίτη αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί και ως έμμεση υπενθύμιση του κόστους της ευθύνης.
Η φράση «Κάθε φορά να ζητάω συγγνώμη, έγινα ο κ. Συγγνώμης» δεν παρουσιάζεται ως αδυναμία αλλά ως επαναλαμβανόμενη πράξη ευθύνης. Ψυχολογικά, δείχνει ηγεσία με αντοχή στην κριτική αλλά και έντονη ανάγκη ηθικής δικαίωσης. Πολιτικά, επιχειρείται η μετατροπή της συγγνώμης σε κεφάλαιο αξιοπιστίας.
Η αιχμή «Κάποιοι βιάστηκαν να προεξοφλήσουν αποτυχία, ίσως να το εύχονταν κιόλας» μεταφέρει τη συζήτηση από το έργο στο πολιτικό περιβάλλον. Εδώ ο Δήμαρχος σκιαγραφεί ένα πλαίσιο αντιπαλότητας, όπου η κριτική δεν είναι πάντα καλοπροαίρετη. Ψυχολογικά, αυτό δείχνει αίσθημα αδικίας ενώ πολιτικά, λειτουργεί ως συσπείρωση των υποστηρικτών του απέναντι σε ένα «εχθρικό» περιβάλλον.
Η φράση «Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα» αποκαλύπτει πείσμα και εσωτερική βεβαιότητα. Είναι η δήλωση ενός Δημάρχου που αντλεί δύναμη από την αντίσταση και όχι από την αποδοχή. Πολιτικά, πρόκειται για καθαρό μήνυμα ότι η δημοτική αρχή δεν κυβερνά με βάση τις πιέσεις αλλά με βάση την πεποίθηση για το τελικό αποτέλεσμα.
Ενώ όταν λέει ότι «Το αποτέλεσμα μίλησε μόνο του τα Χριστούγεννα», μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τη διαδρομή στην κατάληξη. Η καθολική αναγνώριση που επικαλείται, λειτουργεί ως σφραγίδα νομιμοποίησης.
Τέλος, το κλείσιμο «Βήμα βήμα, με δυσκολίες, αλλά πάντα μπροστά» δεν είναι απλώς αισιόδοξο σύνθημα. Η τοποθέτηση αποτελεί σαφή δήλωση πολιτικής συνέχειας, προαναγγέλλοντας ότι το μοντέλο διοίκησης παραμένει αμετάβλητο. Αναγνωρίζει τις δυσκολίες, επιμένει σταθερά στην πορεία που έχει χαράξει και παραμένει προσηλωμένο στο τελικό αποτέλεσμα.
