Η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει στο Βοχαϊκό με αφορμή τις εργασίες για την παιδική χαρά έχει πλέον πάρει ευρύτερες διαστάσεις. Από τη μία πλευρά, ο Δήμαρχος Βέλου–Βόχας Θανάσης Μανάβης θέτει ζητήματα νομιμότητας και διαδικασιών, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούν να γίνονται παρεμβάσεις σε δημοτικούς χώρους χωρίς τις απαραίτητες εγκρίσεις. Από την άλλη, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Βοχαϊκού Σωτήρης Μπιτσάκος απαντά με ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, μιλώντας μεταξύ άλλων για «τραμπουκισμούς, απειλές και εκφοβισμούς» και υποστηρίζοντας ότι η παιδική χαρά αποτελεί αίτημα των κατοίκων και των παιδιών του χωριού.
Η κόντρα δεν περιορίστηκε όμως στην παιδική χαρά. Στην αντιπαράθεση μπήκαν το πρόβλημα της υδροδότησης, το κοιμητήριο Βοχαϊκού, ο τρόπος λειτουργίας της Κοινότητας, αλλά και βαρείς χαρακτηρισμοί όπως «ανταρτοπόλεμος» και «Φαρ Ουέστ».
Μέσα σε αυτό το κλίμα παρεμβαίνει δημόσια ο Αννίβας Παπακυριάκος, πρώην Δήμαρχος Βέλου–Βόχας, επιλέγοντας να μην πάρει θέση επί της ουσίας για το ποιος έχει δίκιο στα επιμέρους ζητήματα. Αντίθετα, εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η δημόσια αντιπαράθεση.
Ο Παπακυριάκος υποστηρίζει ότι ένας Δήμαρχος έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί, να ασκεί κριτική και να ζητά εξηγήσεις, αλλά όχι να χρησιμοποιεί τη θεσμική του θέση για να ειρωνεύεται, να απαξιώνει ή να εκφοβίζει όσους έχουν διαφορετική άποψη.
Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι «ο Δήμαρχος δεν είναι ο Δήμος», καθώς ο Δήμος αποτελείται από τους πολίτες, τους εργαζομένους, τους αιρετούς, τους εκπαιδευτικούς, τους επαγγελματίες, τους συλλόγους και τους Προέδρους των Κοινοτήτων.
Το μήνυμα της παρέμβασής του είναι ότι, η διαφωνία είναι μέρος της Αυτοδιοίκησης, αλλά ο σεβασμός στους θεσμούς και στον αντίλογο πρέπει να παραμένει αδιαπραγμάτευτος.
Και με δεδομένο ότι ο ίδιος έχει διατελέσει Δήμαρχος Βέλου–Βόχας, η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, καθώς δεν σχολιάζει απλώς μια αυτοδιοικητική διαμάχη, αλλά μιλά από τη θέση ενός ανθρώπου που έχει βρεθεί και ο ίδιος στην πλευρά της διοίκησης.
Διαβάστε αναλυτικά τις δηλώσεις:
🟥 Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ
«Η αυτοδιοίκηση χρειάζεται πολιτικό πολιτισμό»
Δεν συνηθίζουμε να απαντούμε σε δημόσιες αντιπαραθέσεις με τον τρόπο που κάποιοι επιλέγουν να τις προκαλούν.
Όμως, ορισμένες φορές η σιωπή μπορεί να εκληφθεί ως αποδοχή. Και δεν είναι.
Διαβάσαμε τις δημόσιες τοποθετήσεις του Δημάρχου για τη διεύθυνση του Δημοτικού Σχολείου Βοχαϊκού και για τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Κοινότητας Βοχαϊκού.
Δεν θα μπούμε στην ουσία των δύο ζητημάτων. Αυτή θα κριθεί από τα έγγραφα, τις αρμόδιες υπηρεσίες και, κυρίως, από την πραγματικότητα.
Θα σταθούμε όμως σε κάτι πολύ πιο σημαντικό: στο ύφος.
Γιατί μπορεί ένας Δήμαρχος να διαφωνεί. Μπορεί να ασκεί κριτική. Μπορεί να ζητά εξηγήσεις. Μπορεί ακόμη και να θεωρεί ότι κάποιος έχει κάνει λάθος.
Δεν μπορεί όμως να θεωρεί ότι η θεσμική του θέση του επιτρέπει να ειρωνεύεται, να απαξιώνει ή να εκφοβίζει εκείνον που έχει διαφορετική άποψη.
Η διεύθυνση ενός σχολείου δεν είναι «αντίπαλος» της Δημοτικής Αρχής επειδή διεκδικεί καλύτερες συνθήκες για τους μαθητές.
Ο Πρόεδρος μιας Κοινότητας δεν κάνει «ανταρτοπόλεμο» επειδή διεκδικεί για το χωριό του.
Και οι γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους δεν είναι άνθρωποι που «ξεσηκώνονται» επειδή κάποιος τους παραπλάνησε.
Είναι πολίτες. Και οι πολίτες δεν χρειάζονται υποδείξεις για το πότε επιτρέπεται να μιλούν.
Θα θέλαμε να θυμίσουμε κάτι..
«Ο Δήμαρχος δεν είναι ο Δήμος.»
Ο Δήμος είναι οι πολίτες του, οι εργαζόμενοί του, οι αιρετοί του, οι εκπαιδευτικοί, οι επαγγελματίες, οι σύλλογοι, οι Πρόεδροι των Κοινοτήτων και όλοι εκείνοι που καθημερινά προσπαθούν να κάνουν τον τόπο τους καλύτερο.
Γι’ αυτό και ο Δήμαρχος οφείλει να ακούει ακόμη και εκείνους που τον ενοχλούν. Ιδίως εκείνους που τον ενοχλούν.
Γιατί η εξουσία δοκιμάζεται όχι όταν όλοι συμφωνούν μαζί της, αλλά όταν κάποιος τολμά να της πει «διαφωνώ».
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Αυτοδιοίκηση δεν διοικείται με ειρωνείες ούτε με δημόσιες επιπλήξεις. Διοικείται με επιχειρήματα, συνεργασία, ψυχραιμία και σεβασμό.
Και κάτι τελευταίο.
Δεν θα απαντήσουμε στην ειρωνεία με ειρωνεία. Δεν θα απαντήσουμε στους χαρακτηρισμούς με χαρακτηρισμούς.
Γιατί οι θεσμοί είναι μεγαλύτεροι από τα πρόσωπα.
Και όταν κάποιος έχει υπηρετήσει έναν θεσμό, έχει υποχρέωση να τον προστατεύει ακόμη και όταν δεν βρίσκεται πλέον στη θέση που κατείχε.
Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία.
Η ψυχραιμία δεν είναι φόβος.
Και ο σεβασμός στον αντίλογο δεν είναι ήττα.«Είναι πολιτικός πολιτισμός.»
Και αυτόν, περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη ο τόπος μας.
Αννίβας Παπακυριάκος
Πρώην Δήμαρχος Βέλου–Βόχας
Η παιδική χαρά μπορεί να ήταν η αφορμή. Η συζήτηση όμως πλέον αφορά κάτι μεγαλύτερο: τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργούν οι θεσμοί της Αυτοδιοίκησης.
