Είναι καλοκαίρι και παίρνεις την απόφαση να βγεις από το σπίτι να πετάξεις τα σκουπίδια. Κάθε βήμα προς τον κάδο με το σακουλάκι στο χέρι είναι δοκιμασία. Κάθε βήμα συνοδεύεται από την σκέψη αν έχεις κάνει διαθήκη. Κάθε βήμα και μια αναπνοή λιγότερη.
Φτάνεις, ανοίγεις το καπάκι και ρίχνεις την σακούλα γρήγορα σαν χειροβομβίδα και ξαφνικά… ΠΑΦ! Σου έρχεται στο κεφάλι η μπόχα και ένα γερό χτύπημα στον εγκέφαλο. Ακούς μια φωνή να σου λέει «Καλώς ήρθες στα έγκατα της αποσύνθεσης» και ένα εκρηκτικό μείγμα από σάπιο κοτόπουλο, πάνες που πήραν σύνταξη και ψάρι που αυτοκτόνησε κάνει την μύτη σου να παγώνει παρά τους 40 βαθμούς. Θ ορκιζόσουνα ότι κάπου εκεί μέσα υπάρχει πτώμα και δεν ξέρεις εάν πρέπει να καλέσεις την Άμεση δράση ή να το βάλεις στα πόδια πριν σου γυρίσει το στομάχι και η ψυχή ανάποδα.
Φεύγεις με κολλημένη την μπόχα στα ρουθούνια σαν τιμωρία επειδή τόλμησες να κάνεις το καθήκον σου ως πολίτης.
Και γιατί όλο αυτό; Επειδή οι κάδοι δεν πλένονται ΠΟΤΕ. Δεν είναι αστείο. Είναι πρόβλημα. Είναι υγειονομική βόμβα καθώς τα μικρόβια εκεί μέσα κάνουν πάρτι. Είναι αισθητική καταστροφή καθώς η γειτονιά δείχνει εγκαταλελειμμένη. Είναι τουριστική ντροπή καθώς ο επισκέπτης ήρθε να δει αρχαία, να φάει σουβλάκι και να μυρίσει θάλασσα. Όχι κάδο.
Δεν ζητάμε θαύματα. Ζητάμε να πλένονται οι κάδοι συστηματικά. Όχι όταν το θυμηθούμε ή μια φορά τον μήνα. Ζητάμε να αντικατασταθούν οι σάπιοι κάδοι. Αυτοί που είναι χωρίς καπάκι, με ραγίσματα και μυρίζουν από 15 μέτρα. Ζητάμε να ακουστούν οι πολίτες… να μπορούν να πετάνε τα σκουπίδια τους χωρίς να κινδυνεύουνε να λιποθυμήσουνε, να κολλήσουνε κάτι ή να ακούσουνε το «ψοφίμι» να τους ψιθυρίζει: «ήρθες κι εσύ, καλοκαιριάτικα…»!
Δήμαρχε, ο κάδος βρωμάει… Δεν μας φαίνεται!
