Ξεκινάς το πρωί την ημέρα σου, με καλή διάθεση… όσο γίνεται με τις συνθήκες που επικρατούν λόγω της πανδημίας Covid-19, η οποία έχει σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή και τα δικαιώματα των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη και έχει επηρεάσει την καθημερινότητα όλων μας. Ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και ελπίζεις να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις όχι μόνο το άγχος που σε έχει καταβάλει για το αν θα μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στις υπερχρεώσεις σου αλλά και για το ότι θα έρθεις face to fece, με τον παραλογισμό που κυκλοφορεί εκεί έξω…
Τι θα μπορούσε να πάει τόσο στραβά, σκέφτεσαι στην διαδρομή με προορισμό το κέντρο της πόλης. Και φτάνεις… και αφού μετά κόπων και βασάνων βρίσκεις πάρκινγκ… ξεκινάς το μαραθώνιο!
Μία, δύο, τρεις ώρες σε έχει φάει ο ποδαρόδρομος… έχεις πιεί δυο καφέδες στο χέρι και ένα λίτρο νερό αλλά χαλάλι, κοντεύεις να τελειώσεις όλες τις δουλειές σου και όπως παίρνεις μια ανάσα ανακούφισης… χτυπά το καμπανάκι της φυσικής σου ανάγκης.
”Και τώρα τι κάνω”… σκέφτεσαι και τρέχεις στην Εθνικής Αντιστάσεως μη μπορώντας να δεις τίποτα άλλο μπροστά σου… γιατί όταν σε καλεί η φύση δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια!
Και φτάνεις στα Δημόσια Ουρητήρια… και φωνάζεις ”Αλληλούια… τα κατάφερα”!
Κάποιος άλλος όμως σου φωνάζει… ”Θα ήθελες”! Και πέφτεις πάνω στην πόρτα που γράφει… ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ WC – ΛΟΓΩ ΕΠΙΣΚΕΥΩΝ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΚΛΕΙΣΤΑ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ!
”Οουπς! Και τώρα τι κάνω”;
“Έλα μην κάνεις έτσι, απλά κατουριέσαι… μόνο που κατουριέσαι πολύ… δώσε μου δύναμη θεέ μου να κρατηθώ… να προλάβω να φτάσω στο πρώτο καφέ που θα βρω μπροστά μου και να μπω στην τουαλέτα”!!!
Μονολογείς…. και ”Μπίνγκο” φτάνεις έξω από το καφέ και φοράς το πιο όμορφο χαμόγελό σου και ας μην φαίνεται πίσω από την μάσκα, ώστε να ρωτήσεις αμήχανα, «Μήπως θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την τουαλέτα σας, παρακαλώ;» και πριν προλάβεις να το ξεστομίσεις παγώνει το χαμόγελό σου γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις πιστοποιητικό εμβολιασμού… δεν έχεις κάνει rapid και σταυρώνεις τα πόδια… και σφίγγεις τους γλουτούς… και προσπαθείς να μην βάλεις τα γέλια από τα νεύρα σου και τα κλάματα από την ντροπή σου, στην σκέψη… ”Μου φύγανε”…
Και ξαφνικά ακούς νερά…. πολλά νερά να τρέχουν… γυρνάς και βλέπεις το σιντριβάνι στην πλατεία Παναγή Τσαλδάρη να έχουν μετατραπεί στους καταρράκτες του Νιαγάρα… κάποιος σου κάνει πλάκα… έχουμε σιντριβάνι μα αυτό δεν δούλεψε ποτέ… σήμερα βρήκε;;;
Και πλέον δεν έχεις λόγο να τρέξεις… να προλάβεις… γιατί απλά άνοιξε και το δικό σου συντριβάνι!
Η ιστορία που μόλις διαβάσατε μπορεί να σας φάνηκε αστεία, δεν είναι όμως καθόλου γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάποια στιγμή να γίνεται εσείς ο πρωταγωνιστής της! Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι και πρέπει να κάνουμε την ανάγκη μας και μην την κάνουμε πάνω μας και γίνουμε ρόμπα στο κέντρο της Κορίνθου!
Γιατί είμαστε άνθρωποι και δεν είμαστε ζώα ώστε όταν έρθει η ώρα, να μαρκάρουμε κάποια κολώνα ή γωνία… ώστε όταν έρθει η ώρα να μην πάμε να κρυφτούμε πίσω από κάποιο δέντρο ή θάμνο, αν βρούμε στο κρανίου τόπος που ζούμε ώστε να τα ”κατεβάσουμε”…
Η διασφάλιση, του δικαιώµατος στη φυσική ανάγκη και η λειτουργία δηµόσιων τουαλετών βρίσκεται στο επίκεντρο των δηµόσιων πολιτικών των τοπικών αρχών, τόσο ως θεμελιώδες ανθρώπινο και κοινωνικό δικαίωμα όσο και ως ύψιστο ζήτηµα δηµόσιας υγείας.
Δυστυχώς στην πόλη μας, η συγκεκριμένη ανάγκη ίσως δεν θεωρείται σημαντική και για αυτό τον λόγο τα ουρητήρια που μέχρι πρόσφατα εξυπηρετούσαν τους πολίτες… πλέον δεν λειτουργούν… Δεν έχει γίνει κατανοητό και σεβαστό ότι είμαστε άνθρωποι και όταν θέλουμε τσίσα… πάμε τουαλέτα; Όταν ένας άνθρωπος βρεθεί στην θέση να πρέπει να καλύψει την φυσική του ανάγκη… τι θα του πείτε κύριοι, ”Να τα κάνεις πάνω σου”;
Μιλάμε για ένα έλλειμμα του Δήμου που θα έπρεπε να μεριμνήσει και να το λύσει άμεσα καθώς πρόκειται για ένα σημαντικό και υπαρκτό πρόβλημα που αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο, κοινωνικό δικαίωμα και ύψιστο ζήτημα δημόσιας υγείας, ιδίως σε εποχές πανδημίας!
Αν από τα τέλη του 19ου αιώνα, που κατασκευάστηκαν τα πρώτα δημοτικά αποχωρητήρια και ουρητήρια στην Αθήνα έχουμε φτάσει στο 2021 και ακόμα τα ψάχνουμε σε μία πόλη που ενδιαφέρετε για τους δημότες της και το αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, τον τουρισμό, την ανάπτυξη… οι δημοτικές αρχές θα έπρεπε να γνωρίζουν καλά πόσο σημαντική είναι η φροντισμένη εικόνα και η καθαριότητα των πόλεων και να μεριμνούν να τη διατηρούν… διότι διαφορετικά, λυπάμαι…
Στην Κόρινθο, την 19η Νοεμβρίου που αποτελεί την Παγκόσμια Ημέρα Τουαλέτας, όχι μόνο δεν την γιορτάσαμε… αλλά προφανώς δεν υπήρξε και καμία ενημέρωση του κοινού για το δικαίωμά του, σε ένα καλύτερο περιβάλλον στις τουαλέτες, στην καθαριότητα και την υγεία του.
Αυτή είναι η μία πλευρά του προβλήματος μέσα από τα μάτια των πολιτών που περπατούν και ζούνε την πόλη και γνωρίζουν τις ανάγκες της που κατά επέκταση είναι και δικές τους ανάγκες.
Η άλλη πλευρά, αυτή της Δημοτικής Αρχής είναι ότι σε λίγες ημέρες το πρόβλημα θα λυθεί καθώς γίνονται εργασίες στα Δημόσια Ουρητήρια τον τελευταίο μήνα… Πολύ θετικό, αναρωτιέμαι όμως μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες δεν θα έπρεπε να μεριμνήσουν οι υπεύθυνοι να τοποθετήσουν έστω προσωρινές υπαίθριες χημικές τουαλέτες για την εξυπηρέτηση των πολιτών και εύχομαι το ”Λιφτινγκ” που θα γίνει να δώσει μία εικόνα που να μην έχει ουδεμία σχέση με την σημερινή!
Υπομονή έχουμε… τόση όση… δεν θα μας ”φύγουν”…
Ελπίζουμε και περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα!
Ελπίζουμε και περιμένουμε να δούμε μια κουλτούρα σεβασμού για την καθαριότητα και την υγεία των συμπολιτών μας!
Ελπίζουμε σε μία πόλη, χωρίς διακρίσεις και περιθωριοποίηση!
Ελπίζουμε…
