Οι ανασκαφές της Πομπηίας δεν παύουν ποτέ να εκπλήσσουν αφού κάθε φορά φέρνουν στο φως θησαυρούς που αποκαλύπτουν κομμάτια της ιστορίας και βοηθούν στην πρόοδο της επιστημονικής έρευνας, καθιστώντας την περιοχή μοναδικό μοντέλο μελέτης για ολόκληρο τον κόσμο. Ο τελευταίος θησαυρός που ανακαλύφθηκε είναι το δωμάτιο της έπαυλης Civita Giuliana που προοριζόταν για σκλάβους, πιθανόν για μια μικρή οικογένεια με όλα τα φτωχά υπάρχοντά τους. Η έπαυλη, ανήκε σε κάποιον στρατηγό ή ανώτερο Ρωμαίο δικαστή της εποχής και το συμπέρασμα αυτό βγαίνει από προηγούμενες ανασκαφές, που έφεραν στο φως στοιχεία όπως την μούμια ενός μικρού κοριτσιού, ίσως μιας κόρης του ιδιοκτήτη που βρέθηκε μέσα σε ένα δωμάτιο πολυτελές, διακοσμημένο με λουλούδια στους τοίχους.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ανακάλυψη καθώς στην Πομπηία έχουμε συνηθίσει την πολυτέλεια των δωματίων με τοιχογραφίες και εκλεπτυσμένη τέχνη των αιθρίων και των κήπων, ενώ στο σκοτεινό δωμάτιο των σκλάβων λίγα βήματα από τον στάβλο και σε κοντινή απόσταση από το μέρος όπου βρέθηκε ένα τελετουργικό άρμα τον περασμένο Ιανουάριο, βλέπουμε την σκληρή πραγματικότητα της ζωής αυτών των ανθρώπων που ζούσαν μέσα σε λίγα τετραγωνικά σε άθλιες συνθήκες. Μέχρι σήμερα, είναι λίγες οι λεπτομέρειες της ζωής των σκλάβων που γίνονται γνωστές… σαν κάποιοι να ήθελαν να παραμείνουν αόρατοι στο πέρασμα των χρόνων και αυτή η ανακάλυψη έρχεται να αποκαλύψει τον καθημερινό αγώνα επιβίωσής τους… σαν γροθιά στο στομάχι.
Το δωμάτιο, παρέμεινε ανέπαφο και δεν θάφτηκε από την λάβα του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. η οποία σταμάτησε κυριολεκτικά πριν από το κατώφλι. Ένα ως εκ θαύματος άθικτο περιβάλλον με μόνες πληγές κάποιες τρύπες στους τοίχους, αποτέλεσμα της βεβήλωσης τυμβωρύχων που βρέθηκαν εκεί ώστε να αναζητήσουν θησαυρούς. Ακόμη και τα κρεβάτια των σκλάβων, ανακατασκευασμένα με εντυπωσιακή ακρίβεια από γύψο, φέρουν δυστυχώς τα σημάδια αυτού του άγριου περάσματος.
Στο δωμάτιο, συναντά κάποιος τρεις ξύλινες κούνιες τοποθετημένες σε σχήμα πετάλου με διαφορετικά μεγέθη, το μικρότερο, όχι μεγαλύτερο από 1,40, που προορίζονταν για τα παιδιά και ένα ξύλινο τελάρο με μεταλλικά και υφασμάτινα αντικείμενα που φαίνεται να αποτελούν μέρος του εξοπλισμού των αλόγων. Επιπλέον, ακουμπισμένο σε ένα από τα κρεβάτια βρέθηκε ένα πηδάλιο βαγονιού που ακουμπάει στο κρεβάτι του παιδιού. Στο κέντρο του δωματίου, αντίθετα, ένα μεγάλο κουτί με μεταλλικές γωνίες φύλαγε το λουρί των αλόγων, τυλιγμένο σε ένα κομμάτι ύφασμα. Η εμφάνιση είναι αυτή των βασικών, πολύ απλών επίπλων και μοιάζουν περισσότερο με κρεβάτια κατασκήνωσης. Φτιαγμένα ωστόσο με ευρηματικότητα και με ένα σύστημα που επέτρεπε να επιμηκύνουν ή να κοντύνουν, ανάλογα με το ύψος όσων έπρεπε να ζήσουν εκεί. Φυσικά δεν υπήρχαν στρώματα παρά μόνο ένα κομμάτι ύφασμα τεντωμένο σε μία κατασκευή από σχοινιά που δεν έχουν καμία σχέση με τα κρεβάτια των κυρίων, πάντα εξοπλισμένα με μαλακό στρώμα. Οι τοίχοι είναι γυμνοί, χωρίς χρώμα εκτός από ένα κομμάτι λευκής μπογιάς ψηλά κάτω από το μικρό παράθυρο, όπου κρεμόταν μια λάμπα που πιθανότατα χρησίμευσε για να ενισχύσει τη λάμψη που έβγαζε η φωτιά. Κάτω από ένα κρεβάτι υπάρχει ένα είδος καλαθιού, ίσως για τα λίγα προσωπικά είδη και μετά μια μικρή κανάτα. Ποιος ξέρει, ίσως περιείχε νερό για τη νύχτα, ίσως κάτι άλλο που θα ανακαλυφθεί στο εργαστήριο. Όσο για παράθυρα, δεν υπήρχαν πέρα από ένα μικρό στην κορυφή.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο χώρος εκτός από το ότι χρησίμευε ως κοιτώνας για σκλάβους, χρησίμευε επίσης ως αποθήκη… μέσα σε αυτό το δωμάτιο μιλάει δυνατά, η αγωνία και η δυστυχία αυτών των ανθρώπων που παρόλες τις κακουχίες προσπαθούσαν να ζήσουν!
Δείτε το δωμάτιο των σκλάβων, στο video που ακολουθεί:
Με πληροφορίες από: quotidiano.net/ansa.it/avvenire.it
