Η ιστορική κεντρική πλατεία της Κορίνθου, γνωστή ως Περιβολάκια ή Πλατεία Παναγή Τσαλδάρη, τις δεκαετίες ’60–’80 αποτελούσε έναν καταπράσινο αστικό παράδεισο.
Ξεχώριζε για την πυκνή βλάστηση, τους θάμνους και τη φυσική σκιά που δημιουργούσαν τα μεγάλα δέντρα. Τα παραδοσιακά καφενεία γύρω από την πλατεία ήταν σημεία καθημερινής συνάντησης, όπου οι ντόπιοι έπαιζαν ντόμινο και έλεγαν τα νέα τους.
Σήμα κατατεθέν για τα παιδιά της εποχής ήταν η ειδική περίφραξη με τα παπαγαλάκια, τα παγόνια και οι τρεις κύκνοι που για πολλούς παραμένει ακόμα έντονη παιδική ανάμνηση.
Κάποτε η πόλη είχε έναν μικρό παράδεισο…Έναν τόπο που δεν χρειαζόταν “ανάπλαση” για να έχει ψυχή.
Οι παλιότεροι θυμούνται παγκάκια κάτω από τα δέντρα, χαρτάκι, κουβέντα, κους-κους της γειτονιάς, και το νερό από το συντριβάνι να σκεπάζει τον θόρυβο της πόλης.
Θυμούνται τις γιορτές που η πλατεία γέμιζε ζωή, μουσικές και παιδικές φωνές, και τις οικογένειες που κατέβαιναν ντυμένες καλά μόνο και μόνο για μια φωτογραφία δίπλα στα παγόνια και στο πράσινο.
Μέσα σε παλιά συρτάρια και ξεθωριασμένα άλμπουμ, σχεδόν κάθε σπίτι στην Κόρινθο κρατά ακόμη μια φωτογραφία από εκείνα τα Περιβολάκια. Από τότε που η πλατεία είχε ψυχή.
Σήμερα, πολλοί περνούν από τα Περιβολάκια και δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν το μέρος όπου μεγάλωσαν. Εκεί που κάποτε υπήρχε πράσινο, τώρα απλώνεται τσιμέντο. Εκεί που υπήρχε δροσιά, τώρα υπάρχει ζέστη και αντηλιά. Και εκεί που κάποτε καθόταν ο κόσμος με τις ώρες, σήμερα πολλοί περνούν και φεύγουν βιαστικά.
Σαν να χάθηκε κάτι… σαν να έσβησε σιγά σιγά η μνήμη μιας άλλης Κορίνθου.
Και σήμερα, αυτό που μένει δεν είναι απλώς μια αλλαγή εικόνας. Είναι μια αλλαγή αίσθησης.
Για πολλούς, η πλατεία φαίνεται να έχει χάσει τον χαρακτήρα της, καθώς οι παρεμβάσεις που έγιναν στο όνομα του εκσυγχρονισμού άφησαν πίσω, έναν λιγότερο “ζωντανό” δημόσιο χώρο.
Η σύγχρονη μορφή του χώρου έχει προκαλέσει συζητήσεις στην τοπική κοινωνία. Για κάποιους αποτελεί μια “εκσυγχρονισμένη” αστική πλατεία. Για άλλους, έναν χώρο που έχασε τη φυσική του ταυτότητα.
Το ζήτημα, όμως, ξεπερνά την αισθητική. Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται οι δημόσιοι χώροι στις πόλεις. Τελικά προτεραιότητα έχει η λειτουργικότητα και η εικόνα ή η εμπειρία του πολίτη, το μικροκλίμα, η σκιά και η κοινωνική ζωή…
Όταν ένας δημόσιος χώρος αλλάζει τόσο ριζικά, αλλάζει και ο τρόπος που μια πόλη ζει και θυμάται τον εαυτό της.
Και εκεί γεννιέται το ερώτημα που δεν λέγεται πάντα δυνατά, αλλά ακούγεται παντού…
Τελικά, η σημερινή εικόνα είναι αποτέλεσμα αναγκαστικής εξέλιξης ή λανθασμένων επιλογών στον σχεδιασμό του δημόσιου χώρου;
Τελικά, η σημερινή εικόνα… ποιανού ευθύνη είναι;
- Των ανθρώπων που σχεδίασαν μια πλατεία χωρίς μνήμη;
- Των διοικήσεων που πίστεψαν ότι το πράσινο περισσεύει;
Γιατί οι πόλεις δεν κρίνονται μόνο από το τι χτίζουν… αλλά και από το τι αφήνουν να χαθεί.
Στα Περιβολάκια, πολλοί νιώθουν πως χάθηκε κάτι που δεν ξαναχτίζεται εύκολα… η ζεστασιά μιας πλατείας που κάποτε ήταν σημείο ζωής και όχι απλώς ένας ανοιχτός άψυχος αστικός χώρος στο κέντρο της πόλης.
Φωτό: Facebook/ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ/loutrakiblog.gr/greece.com
